اصل پیتر ادعا میکند که در سازمانها کارکنان به علت نشان دادن شایستگی در یک شغل ، به شغل بالاتر ارتقا پیدا میکنند و این روند تا زمانی ادامه می یابد که به حد بی کفایتی در یک شغل می رسند و در همان جا باقی می ماننند. از این رو ما اغلب در سازمان ها با افرادی برخود می کنیم که شایستگی شغل خود را ندارند و این عارضه ای است که گریبان گیر بیشتر سازمانهاست. واضع این اصل ، که نویسند ای به نام لارنس پیتر است و درمان این ضایعه نیز به گفته بسیاری از بزرگان و صاحبنظران آموزش میباشد.

اما آیا در ایران کسانی که ارتقا میابند لزوما افرادی هستند که شایستگی وصلاحیت ارتقا را دارندبسیاری از مدیران در ایران بدون آنکه از حداقل صلاحیت ها برخوردار بوده باشندسر از پست های مدیریتی در میآورند به گفته یکی از صاحبنظران این افراد تنها بر مبنای تزویر و تهدید و بواسطه فراگیر شدن سیتم باندگرا ارتقا یافته اند.مدیری که آموزش های لازم علم مدیریت را فرانگرفته است چگونه می تواند بعد از مدیر شدن به او آموزش داد برای مدیری که مهم حفض وضع موجود خودش است و اعتقادی به خدمت گزاری ندارد مدیری که هیچگوه اطلاعی از تعریف تخصصی برنامه ریزی و سازماندهی ندارد چگونه میتوان به او آموزش داد کسی که نمیداند در عصر حاضر تعارض برای سازمان خوب یا بد است ومدیری که نمی داند مدیریت آمرانه حذف ومدیریت مشارکتی جایگزین او شده چگونه میتواند شایستگیش را در سازمانش حفظ کند چگونه می شود به این فرد آموزش داد  مگر نه اینکه آنهایی که آموزش دیده اند سر جایشان نیستند پس با آموزش یا واکسن ضد پیتر در ایران مخالفم.

ای کاش کتابهای و مقالاتی که در ایران تدریس می شد با یک دید رئال و واقع بینانه به آن نگاه میشد ای کاش ایران و ساختار اداری و نهادی و سیستم ارتقا را با کشورهای پیشرفته مقایسه نمی کردیم شاید به این دلیل است رشد و توسعه اقتصادی و فرهنگی و ورزشی در ایران از ما گریزان است.

 از دست نوشنه های خودم

لطفاً حسنم را به سایر دوستان و عیبم را به خودم بگویید.